Mijn eerlijke verhaal over mijn zwangerschap

Jaren lang wist ik één ding zeker: ik wilde geen kinderen. Tot ik mijn man ontmoette. Langzaam veranderde er iets. Waar ik vroeger altijd heel stellig zei dat kinderen niets voor mij waren, hoorde ik mezelf ineens zeggen: "Misschien ooit." Dat misschien werd een voorzichtig verlangen en dat verlangen groeide uit tot een heel duidelijke wens. Ik wilde moeder worden. Dat bleek alleen niet zo rooskleurig te zijn als ik in mijn hoofd had.

Zwanger met PCOS

Opstakel één kwam al gauw om de hoek kijken, namelijk een dokter die zei: je hebt PCOS*. Dus we maakten plannen. Misschien moesten we eerder beginnen dan anderen. Misschien zou het jaren duren. Misschien zouden we hulp nodig hebben. Maar toen gebeurde iets waar ik totaal niet op had gerekend. De tweede maand was het raak. Van voorzichtig nadenken over de toekomst naar een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Ineens was ik zwanger.

Even heel blij, maar al snel donderde ik met ongelovelijke snelheid van mijn roze wolk af. Ik verloor namelijk de controle, ik moest opeens loslaten. Voor mijn zwangerschap was ik altijd actief. Ik kickbokste, mountainbikete, reed paard en stond regelmatig in de sportschool. Mijn man en ik gaven zelfs samen training aan de jeugd. Mijn lichaam voelde sterk, vertrouwd en van mij. Maar zodra ik zwanger was, veranderde dat gevoel. Plotseling was ik alles aan het Googelen. Want, kan ik dit nog wel eten? Hoe hoog mag je hartslag zijn? Mag ik nog op mijn rug liggen? Is overgeven slecht voor de baby? etc.

Toen mijn lichaam niet meer van mij voelde

Zwanger zijn beleef je samen, maar tegelijkertijd ook heel alleen. Want hoe betrokken je partner ook is, jij bent degene die ieder steekje voelt, elk signaal probeert te begrijpen en wakker ligt van veranderingen in je lichaam. Voor het eerst voelde mijn lichaam niet meer helemaal van mij. En dat vond ik moeilijker dan ik had verwacht.

Misschien maakte dat ook dat ik niet durfde toe te geven dat ik niet echt genoot van mijn zwangerschap. Want mensen vragen zelden hoe het écht met je gaat. Ze zien vooral het wonder van een nieuwe baby en reageren vanuit hun enthousiasme. En natuurlijk is dat lief bedoeld. Maar daardoor voelde het soms alsof er geen plek was voor mijn vermoeidheid, mijn twijfels en de gevoelens waar ik zelf mee worstelde.

Natuurlijk waren er mooie momenten. Momenten waarop ik besefte dat er een klein mensje in mij groeide. Momenten waarop ik ontroerd was door een echo of een schopje. Maar die momenten waren niet altijd sterker dan de vermoeidheid, de onzekerheid en het gevoel dat ik mezelf ergens onderweg een beetje kwijt was geraakt. Aan het einde van mijn eerste zwangerschap was ik er behoorlijk klaar mee.

De geboorte van Noralyn

Na 9 maanden braken mijn vliezen, maar kwamen de weeën niet. Daardoor volgde een heftige inleiding en een paar uur later werd Noralyn geboren. Mijn eerste dochter. En hoewel ik direct van haar hield, waren die eerste maanden allesbehalve makkelijk. Langzaam vonden we elkaar. Langzaam vonden we een ritme. En ergens toen ze bijna twee was, begon het opnieuw te kriebelen.

De tweede keer was zwaarder

Mijn tweede zwangerschap voelde nog zwaarder. Niet omdat er iets mis was, maar omdat ik wist wat me te wachten stond. Ik kende de misselijkheid. Ik kende de vermoeidheid. Ik wist hoe beperkt ik me soms zou voelen. En ondertussen liep er ook nog een peuter rond die gewoon haar moeder nodig had. Dat vond ik misschien nog wel het moeilijkst. Het schuldgevoel. Ik voelde me schuldig als ik moe was. Schuldig als ik geen energie had om te spelen. Schuldig als ik op de bank lag terwijl zij aandacht wilde. Achteraf denk ik dat ik ongeveer tachtig procent van mijn zwangerschap niet heb genoten. Dat klinkt misschien hard, maar het is wel de waarheid.

Waarom ik toch een zwangerschap fotoshoot boekte

Juist daarom besloot ik een zwangerschap fotoshoot te boeken. Niet omdat ik me mooi voelde. Niet omdat ik straalde. Niet omdat ik dol was op zwanger zijn. Integendeel. Maar ergens voelde ik dat ik dit moment wilde vastleggen. Niet de perfecte versie, maar het echte verhaal. Want hoe moeilijk ik het ook vond, mijn lichaam deed iets ongelooflijks. Mijn lichaam maakte een hart. Mijn lichaam groeide een compleet mens. Mijn lichaam voedde haar. Ik wist dat ik daar later misschien met andere ogen naar zou kijken. Dus liet ik foto's maken.

En nu, als ik die foto's terugzie, voel ik iets wat ik tijdens mijn zwangerschap nauwelijks voelde: trots. Trots op wat mijn lichaam heeft gedaan. Trots op alles wat het heeft gedragen. Trots op alle dagen waarop ik niet wilde opstaan, maar toch moest. Die foto's herinneren me niet aan hoe mooi mijn zwangerschap was. Ze herinneren me eraan hoe sterk ik was.

Voor de vrouw die dit nu leest

Misschien lees jij dit terwijl je zwanger bent. Misschien geniet je van elke seconde. Misschien tel je juist de dagen af. Misschien voel je je schuldig omdat je niet geniet van je zwangerschap.

Dan wil ik je iets meegeven wat ik zelf zo graag eerder had willen geloven: jouw ervaring telt ook. Zwangerschap hoeft niet mooi te zijn om bijzonder te zijn. Je hoeft niet op een roze wolk te zitten om dankbaar te zijn. En je hoeft niet elke dag te genieten om een geweldige moeder te worden. Soms is zwanger zijn gewoon zwaar. En soms is dat precies de waarheid die gehoord mag worden.

Wees lief voor jezelf. Neem rust als je die nodig hebt. Vraag om hulp als het teveel wordt. En onthoud: je hoeft deze periode niet perfect te beleven om later met trots terug te kijken. Dat besef ik iedere keer opnieuw wanneer ik naar mijn zwangerschap fotoshoot kijk. Dan denk ik: wauw. Wat was het zwaar. En tegelijkertijd: wauw. Wat was mijn lichaam ongelooflijk sterk.

**PCOS, oftewel Polycysteus Ovarium Syndroom, is een hormonale aandoening die invloed kan hebben op je cyclus en vruchtbaarheid. Veel vrouwen met PCOS worden niet zomaar zwanger.