De newbornfase: oneindige liefde en jezelf kwijtraken

Noralyn is mijn eerste kindje. En zoals dat vaak gaat bij een eerste kindje, was alles nieuw. Alles was bijzonder. De eerste voeding, de eerste lach, de eerste nacht, de eerste keer dat iemand mij mama noemde. Maar als ik terugdenk aan die eerste weken, herinner ik me vooral hoe intens alles voelde.

Alsof alle emoties honderd keer harder binnenkwamen dan normaal. Iedereen wilde langskomen. Iedereen wilde de baby zien. En natuurlijk snapte ik dat. Ik was zelf ook ontzettend trots. Dit was het meisje waar we negen maanden op hadden gewacht. Maar tegelijkertijd stond ik zelf nog volledig open. Mijn lichaam was aan het herstellen, ik probeerde borstvoeding te geven en sliep nauwelijks.

Ondertussen hield ik een klein mensje vast waar ik zóveel van hield dat het me soms bijna bang maakte. Alsof mijn hart ineens niet meer in mijn lichaam zat, maar in mijn armen lag. Ik wilde haar beschermen tegen alles wat haar ooit pijn zou kunnen doen. Ik wilde haar vasthouden, dichtbij me houden en nooit meer loslaten. Ik voelde meer liefde dan ooit, maar ook meer kwetsbaarheid dan ooit. En die combinatie vond ik moeilijk.

Zo baby er uit en door

Na mijn verlof voelde het soms alsof er een onzichtbare verwachting in de lucht hing. Zo, de baby is er. Nu kun je weer verder. Weer werken, weer afspraken maken, weer functioneren, weer jezelf zijn. Maar zo voelde het helemaal niet.

Ik wist nog steeds niet wie ik was geworden. Ik wist niet hoe mijn leven eruit zou zien en misschien wel het moeilijkste van alles: ik was aan het rouwen. Dat klinkt zwaar, maar het was wel wat ik voelde.

Voordat ik moeder werd, leefde ik anders. Ik sportte wanneer ik wilde, maakte plannen zonder ergens rekening mee te houden en stapte in de auto wanneer ik daar zin in had. Ik dacht dat ik na de bevalling langzaam weer terug zou keren naar die versie van mezelf. Maar dat gebeurde niet. In plaats daarvan moest ik accepteren dat er een nieuwe versie van mij was ontstaan. Lange tijd voelde dat alsof ik de oude Tanya kwijt was geraakt. Inmiddels weet ik dat dat niet waar is. Ze is er nog steeds. Alleen is er iets bij gekomen.

Voor de moeder die dit nu leest

Als ik nu terugkijk op die periode, herinner ik me niet alleen de vermoeidheid, de tranen en de onzekerheid. Ik herinner me ook de knuffels op de bank, het geluid tijdens het drinken en de momenten waarop ik besefte dat we samen groeiden. Niet alleen mijn dochters, maar ik ook.

De newbornfase voelde soms eindeloos, maar inmiddels weet ik dat het precies dat is: een fase. Een intense, prachtige, chaotische en soms loodzware fase die voorbijgaat. En hoe cliché het ook klinkt, op een dag kijk je de foto's terug en besef je dat je sterker bent dan je dacht.

Dus als jij dit leest terwijl je midden in die gebroken nachten, voedingen en twijfels zit: houd vol. Je hoeft het niet perfect te doen. Je hoeft niet overal van te genieten. Je hoeft alleen maar stap voor stap door te gaan. Voor je het weet, wordt er ineens naar je gelachen. Wordt er gespeeld, gekletst en geknuffeld. En dan begrijp je waarom iedereen zegt dat het zo snel gaat.