Mijn borstvoeding verhaal - over liefde, loslaten en het verdriet van een hoofdstuk dat langzaam eindigt.
Nooit gedacht dat ik het stoppen met borstvoeding zó moeilijk zou vinden. Waar ik eerst niet kon wachten
om mijn lichaam weer voor mezelf te hebben, zou ik nu willen dat ik nog één keer terug kon naar die kleine momentjes samen. Want hoe neem je afscheid van iets waarvan je niet eens wist dat het de laatste keer was?
Een persoonlijk verhaal over borstvoeding, loslaten en een stukje rouw. Misschien herken je jezelf erin en heb je er iets aan op je eigen manier. 💛
Bovenstaande foto is gemaakt door Marloes Niemeijer.
Bij Noralyn ging het eigenlijk vanzelf
Toen Noralyn geboren werd, ging borstvoeding geven eigenlijk best makkelijk. Ze hapte snel goed aan, mijn productie was prima en we vonden al snel ons ritme samen.
En wat vond ik het mooi.
Al vond ik het soms ook best pittig dat mijn lichaam ineens helemaal in het teken stond van iemand anders. Mijn borsten waren niet echt meer van mij, maar vooral van Noralyn. Soms verlangde ik ernaar om mijn lichaam weer helemaal voor mezelf te hebben.
Maar die voedingsmomentjes waren zo fijn.
Negen maanden had ik haar in mijn buik gedragen. En ineens was ze daar, in de wereld, om door iedereen vastgehouden en geknuffeld te worden. Maar tijdens het voeden? Dan was ze weer heel even helemaal van mij. 🥹
Gewoon wij twee. Zo dichtbij elkaar.
Ik heb Noralyn één jaar en drie maanden borstvoeding mogen geven. En dat deed ik werkelijk overal. Op een terrasje met een hydrofiele doek eroverheen, in de paskamers van kledingwinkels, op het strand… Het maakte me niets uit.
Zittend, staand, lopend. Ik voelde me echt een pro! 😂
Het stoppen ging eigenlijk heel natuurlijk. Ik was er klaar mee en Noralyn vroeg er ineens ook niet meer om.
Het was goed zo.
Ik dacht dat het bij een tweede kindje vast ongeveer hetzelfde zou gaan.
I guessed wrong haha!
Bij Yara liep het allemaal anders
Tepelkloofjes, verkeerd aanhappen en voedingen waarbij ik met tranen in mijn ogen zat. Yara kreeg gelukkig genoeg binnen, maar jeetje, wat deed het pijn. Ik wilde zo vaak stoppen.
Ik sprak met mezelf af: drie weken proberen en hulp zoeken bij een lactatiekundige. Daarna zou ik wel verder kijken.
Na ongeveer tweeënhalve week begon die hulp gelukkig verschil te maken. Met tepelzalf en verkoelende compressen werd het langzaam dragelijker.
Toch bleef dat stemmetje in mijn hoofd.
Waarom gun ik Yara niet hetzelfde als Noralyn?
Wat kunnen we als moeders toch streng zijn voor onszelf, hè?
Want natuurlijk weet ik dat flesvoeding ook helemaal prima is. Het één is niet beter dan het andere, maar ik wilde dit. Ik wilde mijn kinderen allebei borstvoeding geven.
Dus sprak ik met mezelf af: drie maanden. Als het dan nog steeds zo moeilijk zou zijn, mocht ik stoppen.
Van willen stoppen naar niet meer los kunnen laten
Tot een maand of acht dacht ik regelmatig: ach, als ik nu stop is het ook goed. Ergens wilde ik mijn lichaam ook wel weer terug, maar tegelijkertijd wilde ik dat Yara evenveel kreeg als Noralyn. Dan nog maar 3 maanden afzien, ik was immers nu al zo ver gekomen.
En toen kwam ineens het besef. Dit is mijn laatste kindje.
Wij willen hierna geen kinderen meer. En als ik straks stop met borstvoeding geven, dan betekent dat dus dat ik dit waarschijnlijk nooit meer in mijn hele leven zal doen.
Heftig!!
Waar ik eerst verlangde naar het moment waarop ik mocht stoppen, wil ik er nu juist zo graag aan vasthouden. Want het gaat niet alleen om voeding geven. Het gaat om dat warme lijfje tegen je aan. Die kleine handjes. De oogjes die jou vol vertrouwen aankijken. Dat gevoel dat jij hun hele wereld bent.
Onderstaande foto is gemaakt door Marloes Niemeijer.
Rouwen om het stoppen met borstvoeding
En zomaar was het ineens voorbij. Voordat ik het zelf eigenlijk doorhad, gaf ik geen borstvoeding meer.
Mijn productie was al een tijdje aan het teruglopen en Yara had steeds vaker extra voeding nodig. Soms probeer ik haar nog aan te leggen. Niet omdat ik haar daarmee echt voed, maar gewoon voor dat vertrouwde momentje samen.
Al moet ik wel eerlijk zijn: Ik denk dat ik dat meer nodig heb dan zij. 🥹
Ik merk dat ik echt door een soort rouwproces ga. Want het verdriet over stoppen met borstvoeding gaat voor mij over zoveel meer dan alleen het voeden.
Het is afscheid nemen van de babytijd. Van die kleine, intieme momentjes die alleen van ons waren. Van dat haar hele lichaam nog gewoon op mijn buik past. Van de armen die omhoog reiken, de handjes die open en dicht gaan, het verzoek om opgetild te worden. En van het besef dat ik dit waarschijnlijk nooit meer ga meemaken.
Had ik maar wat vaker mijn telefoon weggelegd
Weet je wat ik me de laatste tijd ook steeds vaker realiseer? Hoe vaak ik tijdens het voeden gewoon op mijn telefoon zat. Even Instagram checken. Een berichtje beantwoorden. Of ondertussen alweer bezig zijn met wat ik straks nog moest doen. Omdat het zo normaal was geworden.
En ik zeg abosluut niet dat dat fout is. Maar ik denk nu wel: had ik maar wat vaker gewoon naar haar gekeken.
Gewoon tien minuten. Even helemaal niets. Alleen zij en ik.
Want als je tijdens het voeden naar beneden kijkt en je kindje kijkt je aan met die grote oogjes, vol verwondering, vertrouwen en overgave. Dat is toch eigenlijk het allermooiste wat er is?
Natuurlijk heb ik ook bewust genoten. Maar nu ik voel dat het einde hier is, zou ik willen dat ik nog wat meer van die momentjes had opgeslagen in mijn hoofd.
Onderstaande foto is gemaakt door Marloes Niemeijer.
De foto's die nu opeens onbetaalbaar zijn geworden
Ik had nog een fotoshoot gepland om juist deze laatste periode van borstvoeding vast te leggen. Maar voordat die shoot plaats kon vinden, was het moment waar ik zo graag nog een herinnering aan wilde hebben al voorbij.
En wat is dat pijnlijk zeg. Ik wist niet dat de laatste keer ook echt de laatste keer zou zijn.
Gelukkig hebben we, toen Yara zes maanden oud was, ook een familie fotoshoot gedaan. En tijdens die shoot is ook vastgelegd hoe ik haar borstvoeding gaf. En oh, wat ben ik daar nu dankbaar voor.
En eerlijk gezegd was ik helemaal niet iemand die dacht: ik wil graag een borstvoeding fotoshoot. En nu zijn juist die beelden zo ontzettend waardevol.
Je denkt dat je het allemaal wel onthoudt. Hoe klein ze was. Hoe ze tegen je aan lag. Hoe ze naar je keek. Maar herinneringen vervagen. En nu kan ik gewoon terugkijken. Naar die kleine Yara van zes maanden. Naar hoe lief ze bij me lag.
Niet alleen dat, ik zie ook een sterkte vrouw. Een moeder die het soms ontzettend moeilijk vond, maar uiteindelijk samen met haar kinderen zo’n fijne periode heeft mogen beleven.
En ik zie trots. Op mijn lichaam, op wat het heeft kunnen doen en op alles wat we samen hebben meegemaakt.
Bovenstaande foto is gemaakt door Marloes Niemeijer.
Mijn allergrootste tip
Als ik je één ding mag meegeven: geniet van die kleine momentjes. Leg af en toe je telefoon weg en kijk naar dat kleine wondertje in je armen. Want voor je het weet is deze fase voorbij.
En wees lief voor jezelf. Of je nu drie dagen, drie maanden of drie jaar borstvoeding hebt gegeven. Of misschien heel graag wilde, maar het niet lukte. Niets is fout, alles mag er zijn.
Misschien zit jij nu nog midden in die heerlijke babytijd. Met je kindje dicht tegen je aan, die kleine handjes en die liefdevolle blikken tijdens het voeden. Momentjes waarvan je denkt dat je ze nooit zult vergeten. Totdat de laatste keer ineens al is geweest, zonder dat je het doorhad.
Tijdens een newbornshoot of moederschap fotoshoot leg ik die kleine (en grote) momenten tussen jou en je kindje heel graag vast. Ook het geven van borstvoeding, als jij dat fijn vindt.
In alle rust, zonder haast en met heel veel liefde. Zodat je later niet alleen kunt terugdenken aan hoe het was, maar het ook weer even kunt zien en voelen.
Comments